പരീക്ഷ ഹാൾ

സ്കൂൾ  വരാന്തയിൽ  നിറയെ  ബാഗ്കൾ 
ആണ്.  അവസാന  നിമിഷത്തിലെ  മറിച്ചു നോട്ടത്തിലാണ്  എല്ലാവരും . തൊട്ടടുത്ത്  നിൽക്കുന്ന  കുട്ടികൾ  പറയുന്ന  വാക്കുകൾ  കേട്ട  ഓർമ  പോലും എനിക്ക്  കിട്ടുന്നില്ല . എങ്കിലും  ക്ലാസ്സിൽ  കയറുന്നതിനു  മുൻപ്  ബോക്സിൽ  മൂന്നു പേനകൾ  ഉണ്ടന്ന്  ഉറപ്പു  വരുത്തി.  അപ്പോളാണ്  പുറകിൽ  നിന്നും  വിളി , ഡി  ഒരു  പേന  താ,  ഒരു  പേന  പോലുമില്ലാതെ  പരീക്ഷ യ്ക്ക്  വന്ന  അവന്റെ  അഹങ്കാരത്തിനു  മറുപടി  ആയി  പേന  ഇല്ലാന്നു  പറയാൻ  തോന്നിയെങ്കിലും , ഏറ്റവും  മഷി  കുറഞ്ഞ  പേന  കൊടുത്തു.   ടീച്ചർ  വന്നു  എല്ലാവരും  പരസ്പരം  നോക്കി  ഒരു  ദീർഘനിശ്വസം , ഇനി  ഒന്നും  നടക്കില്ല  എന്നൊരു  ധ്വനി  അതിൽ  ഉണ്ടായിരുന്നു. ചോദ്യപേപ്പർ  കിട്ടിയ  ശേഷം  തല  പോലും  നിവർത്തതേ  എഴുതാൻ  തുടങ്ങി,  കാരണം  പശുവിനെ  കുറിച്ച്  എഴുതാൻ  പറഞ്ഞാൽ  അതിനെ  കേട്ടിരിക്കുന്ന  കയർ  മുതൽ  അപ്പുറത്തെ  പറമ്പിനെ  കുറിച്ച്  വരെ  നമ്മൾ  എഴുതുലോ.. .  അഡിഷണൽ  ഷീറ്റ്  ന്റെ  എണ്ണം  കൂട്ടാനുള്ള  വ്യഗ്രതയും ഉണ്ടായിരുന്നു ഇതിന്റെ  പിന്നിൽ. 
        ടീച്ചർ  പേപ്പർ .....
 എന്ന്  ഞാൻ  ജോലിയുടെ  ഭാഗമായി  ഒരു  പരീക്ഷ  ഹാളിൽ  നിൽക്കുബോൾ  അന്ന്  ഞാൻ  എഴുതിയ  പരീക്ഷകൾക് ഇത്രയും  സൗന്ദര്യം  ഉണ്ടായിരുന്നു  എന്ന്  മനസിലാകുന്നു. അന്നത്തെ  മാർക്കോ  പഠിപ്പിച്ചതോ  ഒന്നും  ഓർകുന്നില്ലെങ്കിലും ഒരു  കാര്യം  ഉറപ്പാണ്,  those passed  moments  are valuable. 

When do you marry?

Yes,  we are ready to follow that typical  foolish system  of marriage.  We do not show  any reluctance  to go new home in a morning .  Of course we are trying to treat some persons as our own and not showing  any hesitation  to paste a new name insted of our proud father's name.  Bcoz this society  mould us like that .  Ok  fine.  But just think,  after completing  studies  at 24-25 yrs of age ,  we get  job at 25-26 , at least we have to make our parents happy and  need to happy ourselves without  interference  of any one.  So dear society , just avoid  ur concern about  our mrg,  It doesn't  a matter whether  we get marry at 30-32 after the mrg how life  going  is only  important  thing.  So let us to try catch our Dmzz,  "absolutely  independently"..

ചന്ദ്രോത്സവം

സ്വാമിയേ ശരണമയ്യപ്പ........

ഞാൻ  മൂന്നാം  ക്ലാസ്സിൽ  പഠിക്കുബോഴാണ്, 40 ദിവസത്തെ  വ്രതാനുഷ്ഠാനത്തിന്  ശേഷം  മല കയറുന്നത്.  ആ   നാല്പതു  ദിവസങ്ങൾ,  എനിക്ക്  ഓർമയുണ്ട്, രാവിലെ  തണുപ്പത്തുള്ള  കുളിയും, അച്ഛന്റെ  കൂടെയുളള  അമ്പലദർശനവും,  അടുക്കള മറന്നുപോയ കോഴിക്കറിയും, എല്ലാം  നിറഞ്ഞ നാല്പതു  ദിവസങ്ങൾ. അതിനു  ശേഷം ഇരുമുടി കെട്ടുമായി  മലകയറ്റം. ഹിമാലയം  കയറുന്ന സാഹസികന്റെ  അതെ മാനസികാവസ്ഥയോടെ  ഞാനും  മല കയറി. പതിനെട്ടാം പടിയും  കടന്നു  ചെന്ന  എന്നെ  പോലീസ് എടുത്തു  ഉയർത്തി കാണിച്ചു.സ്വർണ്ണപ്രഭയാൽ ജ്വലിക്കുന്ന  ചെതന്യം  നിറഞ്ഞ  മുഖം, അയ്യപ്പൻ....മിക്കവാറും  ഞാൻ  നോക്കി  നിന്നിട്ടേ  ഉണ്ടാകുകയുള്ളൂ. പ്രാർത്ഥിച്ചോ  എന്തോ ഓർമ്മയില്ല....  തിരിച്ചുള്ള  യാത്രയിൽ  തുടർന്നുള്ള  എല്ലാ  വർഷങ്ങളിലും അയ്യപ്പനെ കാണിക്കാൻ  കൊണ്ടുപോണം എന്ന്  ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോഴുള്ള അച്ഛന്റെ  ചിരിയും, അതിനർത്ഥം  പിന്നീട്‌  മനസിലായപ്പോൾ വിഷമം  ആയതും....  😃അന്നെനിക്  തോന്നിയ  പല  ചോദ്യങ്ങളും  ഈ  സമൂഹം  ചർച്ച  ചെയുമ്പോൾ...  കാലം എന്നെ  മനസിലാ
ക്കിപ്പിച്ച  ഒരു കാര്യം  പറഞ്ഞോട്ടെ,  യുക്തിക്കു   മുമ്പിൽ  ചിലപ്പോൾ  തോറ്റു  പോകുന്ന  ഈ  വിശ്വാസങ്ങളും   ആചാരങ്ങളും  തന്നെയല്ലേ  നമ്മുടെ   ഈ  ജീവിതം  ഭംഗിക്കുന്നതും?അല്ലെങ്കിൽ  ഇനി  വരുന്ന  തലമുറ  മാവേലിയെ  കാണാത്തതിനാൽ  ഓണം  വേണ്ടാന്നു   പറഞ്ഞാൽ  കേൾക്കാൻ  മാത്രമേ  നിർവാഹം ഉണ്ടാകുകയുള്ളൂ...

                                             - കണ്ണാന്തളി 

എന്റെ  സ്കൂൾ  പഠന കാലത്ത്  വായനക്കും  എഴുത്തിനും  ഞാൻ  വളരെ  അധികം  പ്രാധാന്യം  നൽകിയ  ഒരു  കാലമുണ്ടായരുന്നു.  പിന്നീട്  ആ  ശീലം  എന്നിൽ  നിന്ന്  അകന്നു.  ഇപ്പോൾ  ആ  കാലത്തേക്ക്  തിരിഞ്ഞു  നോക്കുബോൾ  എനിക്ക്  മനസിലാകുന്നു,  അന്നത്തെ  ആ ശീലതി നു  പിന്നിൽ, നൃത്തരൂപങ്ങളി ൽ  എണ്ണമറ്റ  സർട്ടിഫിക്കേറ്റുകൾ  സ്വന്തമാകുന്ന  ചേച്ചിയുടെ സർട്ടിഫിക്കേറ്റ് കളുടെ  എണ്ണത്തിനെ കളും  ഒരുപിടി  മുമ്പിലെത്താനുള്ള  മത്സര ബുദ്ധി  ആയിരുന്നോ  അത്....  അതല്ലെങ്കിൽ  ചായ പി ൽ  നിറഞ്ഞിരുന്ന  കൊച്ചച്ചന്റെ  പുസ്തക  പെട്ടിയോ....  എന്ത്  തന്നെ  ആണെങ്കിലും എന്റെ  ആ  ശീലങ്ങളെ  പിന്നിലാക്കികൊണ്ട്  ഞാൻ  ഒത്തിരി  മുന്പോട്ട്  പോയിരിക്കുന്നു...  ഒരർത്ഥമില്ലാത്ത  പായ്ച്ചിൽ...  പക്ഷെ  ഇപ്പോൾ  എന്റെ  ദിവസങ്ങൾ  തരുന്ന ഈ  മടുപ്പ്  എന്നിൽ വല്ലാത്ത  അരോചകം  ഉണ്ടാകുന്നു.....  മൂല്യമുള്ള  എന്തെങ്കിലും  ചെയ്യാനും  അത്  എന്റെ  ദിവസങ്ങളെ  നിറം  ചാലിക്കാനും  വേണ്ടി  ഞാൻ  കണ്ടുപിടിച്ച  ഉപകരണം  ബ്ലോഗ്...  കണ്ണാന്തളി ,  nostalgic  flower  that  i celebrate  always.....